Punktem wyjścia do projektu była skala zabudowy. Opierając się na teorii liczby Dunbara, która sugeruje że ludzki mózg jest w stanie utrzymać stabilne relacje z około 150 osobami w danej społeczności, dla których możliwe jest zapamiętanie ich tożsamości oraz związków z innymi osobami. Zgodnie z powyższym zaprojektowane zostały trzy kwartały złożone z 3-5 budynków każdy. W kwartale może zamieszkać około 100 do 200 osób. Dzięki temu mieszkańcy mają szansę poznać się nawzajem i rozwijać relacje, co przyczynia się do silniejszego poczucia społeczności.

Dla podkreślenia roli wspólnoty, każdy kwartał ma własny klub sąsiedzki na parterze, plac zabaw oraz przestrzeń do wypoczynku i spotkań. Wysokiej jakości przestrzenie wspólne sprzyjają tworzeniu więzi sąsiedzkich i zapewniają mieszkańcom w każdym wieku poczucie komfortu i bezpieczeństwa.

Sposób kształtowania zabudowy jest przekształceniem tradycyjnego kwartału zabudowy miejskiej. Opiera sie on na rozwiązaniu problemu ciemnych narożników w zabudowie kwartałowej poprzez rozcięcie w narożnikach co pozwala na lepsze doświetlenie mieszkań oraz przyczynia się do stworzenia bardziej komfortowej przestrzeni do życia.